Gezamenlijke aanpak nodig om personeelstekorten in de zorg te voorkomen
Nieuwsbericht — 26 november 2009
Minister Klink en staatssecretaris Bussemaker (VWS) hebben van het Zorginnovatieplatform (ZIP) het advies “Zorg voor mensen, mensen voor de zorg” ontvangen over het arbeidsmarktbeleid voor de zorg voor de komende 15 jaar. In 2025 dreigt er een tekort van 450.000 zorgwerknemers. Dit komt door een groeiende vraag naar zorg en een afname van het aantal arbeidskrachten. De goede Nederlandse zorg moet behouden blijven. Daarom is er volgens het Zorginnovatieplatform nu al actie nodig met alle betrokken partijen.
Samen in actie
Iedereen moet alle zeilen bijzetten om de vele kansen te pakken die er zijn. Het Zorginnovatieplatform roept alle betrokken partijen op het arbeidsmarktbeleid op een 
hoger plan te brengen, maatregelen te intensiveren en vanuit een gezamenlijke visie actie te ondernemen. Zorginstellingen zullen de HRM-afdelingen strategisch moeten inbedden in hun organisatie. Het is nodig het HRM-beleid te verbinden aan financiële- en zorgdoelstellingen van de organisatie. Maar dan zijn we er nog niet. Alle betrokken partijen zullen de handen ineen moeten slaan om de zorginstellingen te ondersteunen bij het werven en behouden van voldoende mensen voor de zorg. Hiertoe moeten zij gezamenlijk een agenda opstellen gericht op de volgende kabinetsperiode en verder.
Geef uw mening over het arbeidsmarktadvies
Het is niet meer mogelijk om te reageren op het arbeidsmarktadvies. Er zijn in de periode van 26 november tot 23 december 34 reacties binnengekomen. Het ZIP biedt alle bijdragen aan het kabinet aan zodat zij uw mening mee kan nemen in haar reactie op het rapport begin 2010. U kunt de reacties hieronder lezen.
Meer informatie
- Het rapport “Zorg voor mensen, mensen voor de zorg” (PDF, 3MB)
- Het originele persbericht (PDF) van het ZIP
34 Reacties
Nee, vooral de salarissen niet verhogen. Het is behoorlijk frustrerend om op feestjes te horen dat mensen met een mindere opleiding en dertig jaar jonger, met vier a vijf honderd euro netto meer thuiskomen. ik spreek steeds meer mensen uit de zorg die hun kinderen adviseren vooral geen baan in de zorg te nemen.
Wanneer dringt het tot de beleidsmakers eens door dat de tijd van Florence Nightingale voorbij is en dat werken in de zorg gewoon goed betaald moet worden, bv op het niveau van het bankwezen waar het grote graaien (mbv ons belastinggeld) nog steeds de normaalste zaak van de wereld is.
Rene Thomassen, klinisch chemisch analist, 21 december 2009
Vanuit De Keerzijde verzorgen wij ervaringstrainingen voor medewerkers/ leerlingen uit de zorg. Met deze trainingen geven wij teams een middel om uit te groeien naar een zelfsturend team. Door terug te gaan naar de basis van zorg en hier de verbinding tussen zorgvrager en zorgverlener te verbeteren, zijn wij ervan overtuigd dat het beroep een positieve stimulans krijgt. Wij adviseren dan ook het controlesysyteem dat nu vaak gehanteerd wordt binnen de zorg, waardoor veel handelingsangst is ontstaan, om te buigen naar een ondersteunend en investerend beleid op de langere termijn.
Door, ook op strategisch niveau, aan te sturen vanuit een ondernemersgeest, welke een lange termijnvisie impliceert, zal het voor medewerkers aantrekkelijk worden hun carrière in de zorg te plannen. Hierdoor worden medewerkers niet continu geconfronteerd met ad hoc beleid en zal de basis zich versterken.
Loopbaanbegeleiding, efficiënte communicatie en efficiënte werkprocessen zullen de motivatie op de werkvloer versterken en de kwaliteit van zorg sterk verbeteren.
Een goede samenwerking tussen zorginstellingen, brancheorganisaties, overheid en MKB zien wij als een belangrijke voorwaarde om de uitdagingen binnen de zorg de komende jaren aan te kunnen gaan.
Als organisatie zijn wij dan ook verheugd over het advies vanuit het ZIP waarin, met name, ook een herwaardering van het beroep in de zorg plaatsvindt. Het is en naar wij hopen blijft, een prachtig en zeer waardevol vak.
Lieke du Bois, ondernemer in de zorg, 17 december 2009
ZorgpleinNoord is een samenwerkingsverband van regionale zorg- en welzijnsorganisaties in Noord-Nederland. Wij adviseren en ondersteunen deze organisaties op het terrein van strategisch (arbeidsmarkt) beleid. Het rapport ‘Zorgen voor mensen, mensen voor de zorg’ snijdt een herkenbare problematiek aan: hoe zorgen wij ervoor dat de zorgsector ook in de toekomst over voldoende goed gekwalificeerd personeel beschikt. Met u zijn wij van mening dat deze vraag vanuit een regionaal perspectief beantwoord moet worden. In Noord-Nederland (Groningen, Friesland, Drenthe) zijn gebieden die op korte termijn met een afnemende en vergrijzende (beroeps)bevolking te maken krijgen. Werkgevers, provincie en gemeenten erkennen de problematiek en de noodzaak hierop te anticiperen.
Anticiperen in de vorm van experimenteren met de instroom van nieuwe groepen (werkzoekenden, allochtonen, mannen) is lastig, omdat de werkgevers nog geen tekorten hebben (mede door de huidige crisis), er soms zelfs personeel moeten afvloeien en extra middelen voor experimenten ontbreken. Het is echter wel nodig om door middel van experimenteren goede methodieken te ontwikkelen om nieuwe groepen te selecteren, te begeleiden en op te leiden. De ervaring leert dat als deze groepen in reguliere trajecten worden geplaatst de uitval groot is. Tevens is het van belang de resultaten van experimenten die plaatsvinden (goede en slechte) goed te evalueren en ter beschikking te stellen aan de actoren op de arbeidsmarkt.
Wij onderschrijven het belang van een goede concurrentiepositie en hiermee gepaard gaande versterking van het imago van de zorgsector ten opzichte van andere sectoren op het terrein van arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden om de aanzuigende werking vanuit andere sectoren te minimaliseren. Graag vestigen wij ook uw aandacht op de concurrentie tussen verschillende branches binnen de zorgsector, waardoor de ziekenhuizen bijvoorbeeld veel gemakkelijker personeel kunnen krijgen dan verzorgingshuizen of gehandicaptenzorg.
Tot slot wachten wij met belangstelling op de adviezen met betrekking tot de thema’s die in dit rapport niet aan de orde zijn geweest: productieverhoging door technologische innovaties, generieke arbeidsmarktmaatregelen en veranderingen in het zorgstelsel.
Petra Steenbergen en Ellen Offers, projectleider marketing en communicatie en beleidsmedewerker/onderzoeker, 15 december 2009
4 hoofdthema's:
• scholing: sinds de invoering van het nieuwe opleidingsstelsel in 1997 zijn de personele tekorten alleen maar gestegen! De opleidingsgelden zijn overgeheveld naar de ROC's en de zorgaanbieders hebben de praktijkopleiders moeten ontslaan. Mijn advies: breng de opleidingsgelden voor de BBL opleidingen weer terug bij de zorgaanbieders zodat we de leerlingen weer goed kunnen begeleiden en vormen tot een ware professional!
• scholing: start met het scholen van doelgroepen die nu aan de kant staan van de maatschappij; start met de vrouwen die met een startkwalificatie niveau 2 de arbeidsmarkt van de zorg kunnen betreden om mogelijk daarna door te groeien naar niveau 3. Dat kan alleen maar met een BBL maatwerkopleiding in een leerwerktraject uitgezet bij de zorgaanbieder!
• arbeidsvoorwaarden: advies: de zorgaanbieders zullen open moeten gaan staan voor een moedercontract; maak het team van professionals zelf verantwoordelijk voor de planning! van een afdeling.
• arbeidsvoorwaarden: advies: onregelmatigheidstoeslag verhogen.
• arbeidsvoorwaarden scholing: wanneer de scholingsgelden weer naar de zorgaanbieders gaan, komt er weer ruimte voor bijscholing van de professionals
• werving: advies: outsourcen van HRM!
Wilhelmien Looymans, directeur Zorgwacht, 10 december 2009
Hierbij wil ik een oproep doen aan alle verpleegkundigen, unithoofden en begeleiders (uitvoerenden) die hieronder een reactie hebben gegeven...
" Waar zijn jullie op het ZIP-platform?" En kijk eens naar het "planetree"-concept. Daar komt het mensgerichte erg in terug en er zijn kleine dingen in de zorgdie we wel kunnen doen, om ons werk leuk te houden. Bovendien komen we dan met elkaar op leuke ideeën waar we heel veel vouchers mee in de wacht kunnen slepen!!!
Ik wil wel graag de politiek, minister Klink en mevrouw Bussemaker, oproepen om vooral ook naar de harde werkers op de werkvloer te blijven luisteren.
"Onderzoek moet" maar loopt alleen vaak achter de feiten aan. Als verpleegkundige ben ik bereid om met jullie om de tafel te zitten. Ik bruis soms van de ideeën, maar dat wordt zo vaak gesmoord omdat er eerst onderzoek gedaan moet worden of er geen geld is. Terwijl de patiënt wel om een "actie"
vraagt. Laten we de patiënt niet vergeten!
En deze patiënt heeft zorg en aandacht nodig...mens-tot-mens contact. Tijd en aandacht om even naar zijn verhaal te luisteren of gewoon even te "zijn".
Ik wilde al vroeg in de zorg juist vanwege deze intermenselijke contacten.
Alleen door alle bureaucratie, administratie en hoge werkdruk en grote verantwoordelijkheid is dat vaak niet meer mogelijk. Daarnaast werk je onregelmatig voor een laag salaris. Jammer dat ik dan ook lees dat er wel bonussen gegeven worden als mensen blijven of in dienst komen.
Waarom geen structurele verhoging van salarissen? Waarom geen scholingsbudget? En waarom niet meer flexibiliteit bv jobrotation intramuraal/ transmuraal, eigen invulling van scholing, goede samenwerking (transmuraal).
Vooral ook invulling van "Eigen scholing" wil ik toelichten. Ik wens namelijk een kleine switch maken naar een andere zorggroep. Natuurlijk ga je dan weer "leren" . Er wordt alleen zo rigide omgegaan met de manier waarop je daar komt. Ik zou dan een extra specialisatie moeten doen (weer volgens HBO-v Model, terwijl ik inmiddels al 8 jaar werk) waar ik tijd/ energie in stop en het me buiten een papiertje en extra kennis helemaal niks oplevert.
Sterker nog...ik ga terug in salaris terwijl ik 2 specialisaties en een heleboel "eigen scholing en ervaring" op zak heb. Waar is de beloning: lees geld (gewoon om lekker rond te komen met een gezin en nog op vakantie te kunnen...)?
Ik zie wel andere manieren om bij mijn missie te komen, alleen niemand wil tot op heden met mij "in zee", omdat men nou eenmaal dat diploma vraagt.
Echt een desillusie. Ik vraag me dan ook af" "Hoe lang werk ik nog in de zorg, als ik nu al aan mijn "tax" zit in opleidingen/salaris en ik tot mijn 68e mag gaan werken?" (en vooral aan het bed wil blijven omdat ik daar nodig ben!)
Hou het vak boeiend...Hogere salarissen, flexibiliteit in scholing, scholingsbudget voor nationale en internationale congressen, jobrotation en betrek zoveel mogelijk zorgverleners bij ziekenhuisbeleid/werkgroepen/ zorginnovaties. Laat hun stem meetellen en vooral ook van de patienten!
"Alle handen aan het dek van patient tot zorgverlener tot projectmedewerker tot politiek!"
Samenwerken dus! (met zo min mogelijk "lagen") Ik bied me hierbij aan als meedenker bij zorginnovaties en als bruggenbouwer!
Esther, verpleegkundige, 10 december 2009
Rond 1970 ben ik in de zorg gaan werken als leerling, toen vond men al dat het salaris niet in verhouding met wat je moest doen, het salaris werd toen al ondergewaardeerd ten opzichte van andere banen op hetzelfde niveau.
Nu in 2009 is dit niet anders. Wat wel anders is dat de kwaliteit van zorg veel hogere eisen stelt, de zorg complexer en de werkdruk veel hoger is . Het salaris nog steeds te laag is voor hetgeen wat er van je verwacht wordt (vergeleken met andere banen) en dat het ziekteverzuim nog steeds schrikbarend hoog is.
Veel jonge mensen denken er niet aan om in de zorg te gaan werken omdat ze op zien tegen de onregelmatige diensten en het salaris wat daar tegenover staat, vacatures zijn momenteel zeer moeilijk te vullen. Daarbij komt nog dat onregelmatige diensten ongezond zijn voor je lichaam en men wil vrij zijn op de momenten wanneer andere vrienden ook vrij zijn. Mensen die wel voor de zorg kiezen zijn denk ik nog steeds de “Floris Nightingale” van vroeger.
Ik noemde als een van de oorzaken van het hoge ziekteverzuim de hoge werkdruk, laten we ook niet vergeten dat de zorgverlener steeds ouder is, het werk is fysiek zwaar waardoor meer ziekteverzuim ontstaat. Er komen steeds meer ouderen en zeker meer ouderen met complexe zorg, alleen zorg aan bed geven is niet meer van deze tijd; mede doordat de ouderen van nu mondiger zijn (gelukkig maar) en goed weet te zeggen wat hij/zij wil en niet wil.
De kosten voor een cliënt zijn momenteel hoog, te hoog om aan alle wensen van de cliënt te voldoen. Om alles efficiënt en naar tevredenheid te regelen tussen cliënt en werkgever treed de verzorgende tegenwoordig op als coach en manager. Het takenpakket van de verzorgende is veel zwaarder geworden t.o.v. vroeger.
Het voorstel om te korten in het salaris (men zegt dit in de tekst anders maar het komt er wel op neer) juist averechts werkt en de problemen groter worden. Het wekt meer ontevredenheid bij het huidige personeel op, nog minder mensen zijn geïnteresseerd in een baan in de zorg. Ik denk dat het de taak is van het kabinet om het werk in de zorg aantrekkelijk te maken en dat zal er een ander voorstel moeten komen dan het huidige voorstel.
M. van Haren, EVV, 9 december 2009
Alhoewel het rapport aangeeft dat de focus ligt op de "professionele" betaalde zorgverleners, wil ik toch graag de aandacht vestigen op de paar opmerkingen op blz. 24 van het rapport over de mogelijk groeiende vraag naar mantelzorgers en vrijwilligers in de zorg.
Het rapport belicht uitvoerig de ontwikkelingen die invloed hebben op het betaalde personeel in de zorg, maar er wordt er niets gemeld over de ontwikkelingen die invloed hebben op het potentieel van vrijwilligers en mantelzorgers.
De laatste jaren is de huidige regering bezig om de verantwoordelijkheid voor de zorg meer en meer bij de burgers neer te leggen (zie de laatste AWBZ exercitie, waarbij enkele10 duizenden licht dementerende bejaarden geen AWBZ zorg meer krijgen, maar aangewezen zijn op familie, buren en bekenden).
Door het verscherpen van de indicatie criteria voor AWBZ zorg, saneert men een groep mensen uit de officiele zorg en neemt daarmee tevens aan dat deze mensen opgevangen worden door vrijwilligers, of geen zorg meer behoeven en dat er dus minder zorgpersoneel nodig is.
De regering vindt dan ook dat er in de toekomst meer vrijwilligers en mantelzorgers nodig zijn om de zorg betaalbaar en uitvoerbaar te houden.
Maar door mensen te verplichten langer door te werken, (bonus/malus vervroegd uittreden, de AOW leeftijds verhoging, fiscalisering AOW, wijziging AOW voor jongere partners) zullen steeds meer mensen problemen krijgen om een vrijwilligers of mantelzorgersrol op te pakken.
Wanneer zien de regerings partijen (Christen Unie, CDA en PvdA, "geloof", "gezin" en "ABN-AMRO") het licht en maken wetgeving zodanig dat vrijwilligerswerk en mantelzorg met de juiste maatregelen gestimuleerd worden.
Ik vind het onbegrijpelijk dat men vrijwilligerswerk en mantelzorg niet gelijkelijk waardeert als het doorwerken tot je 67ste.
Door mensen te verplichten langer door te werken groeit "misschien" het arbeidspotentieel in de zorg maar dit veroorzaakt, volgens mij, aan de ander kant een verschraling van het potentieel aan vrijwilligers en mantelzorgers.
Ik had verwacht dat het rapport een uitgebreider en duidelijker analyse had uitgevoerd naar ook deze ontwikkelingen.
Arie Teeuw, ouder zoon met verstandelijke beperking, 8 december 2009
Het is belangrijk dat werkgevers gemotiveerd worden om te investeren in de totale beroepsgroep in Nederland. In tegenstelling tot het personeel van hun eigen instelling. Solidariteit voor kwaliteit van zorg en tevreden en voldoende werknemers is een collectieve bezigheid. Jammer genoeg zijn de instellingen op dit moment nog te zeer met hun eigen problemen bezig. Opleiden voor een andere instelling, carrièreperspectief aanbieden aan werknemers met de twijfel dat ze naar een andere instelling gaan is op dit moment not done. Dat moet veranderen. Het is daarom belangrijk dat de werknemer een rugzak krijgt van de overheid waarmee ze zich kan ontplooien, zonder gebonden te moeten blijven aan de instelling.
Anja Cremers, beleidsmedewerker NU'91, 4 december 2009
Allereerst complimenten voor het rapport. Het toont aan hoe groot de urgentie is. Over het Salaris is al veel gezegd, daar wil ik het niet over hebben. Twee elementen die ik wel mis in het rapport zijn de volgende.
Allereerst de koppeling met de onderwijskolom welzijn. Ik kom in het rapport wel de onderwijskolom zorg tegen van niveau 1 t/m niveau 5. Die van de opleiding welzijn ligt daar erg dicht tegenaan. Ik ben nu zelf bijvoorbeeld bezig met de opleiding MMZ niveau 4 na mijn opleiding verzorgende IG. Volgens mij kunnen met name de lagere niveau's van de opleiding welzijn (1 en 2) nog wel een bron van nieuwe instroom zijn voor de zorg.
Het tweede punt is het plafond dat je als verzorgende / verpleegkundige tegen komt in de arbeidsvoorwaarden. Op een bepaald moment kan je alleen nog maar vooruit in je arbeidsvoorwaarden als je manager / coordinator wordt. Mensen die vanuit dit motief de overstap maken zijn meestal niet de meest inspirerende managers, en daarnaast is de sector een goede inhoudelijk medewerker kwijt. Het zou mogelijk moeten worden om ook als verzorgende / verpleegkundige gewoon door te blijven groeien in het vak (en qua arbeidsvoorwaarden) zonder dat je manager hoeft te worden. Op die manier kan de sector mensen met een waardevolle opleiding en kunde daar inzetten waar zij het hardst nodig zijn.
Danielle de Rijke, verzorgende IG, 4 december 2009
STEL DE VRAAG NOU EENS AAN DE VERZORGENDEN ZELF !!!!!!!! :
Wat zou je nodig hebben om je werk met plezier te kunnen blijven doen ?
A ; Halve dagen weg van de afdeling omdat je weer moet bijscholen ergens
B ; Je ogen worden vervangen door camera’s en je handen door?
C ; Je bewoners zitten te huilen / zijn erg boos want hun zorgpakket is ernstig ingekort
D ; Lekker carrière maken zodat je ook in een kantoor kan gaan zitten
E ; Een leuke nieuwe collega erbij ( zij-instromer / herintreedster)
F ; Een stuk waardering in de vorm van een financieel extraatje , mag ook belastingvoordeeltje zijn
G ; Een beetje meer zeggenschap over werktijden en inroostering
Wat ik zou kiezen ? Net als U zelf zou kiezen ;
F en G natuurlijk ( Geld = waardering, Zeggenschap = vrijheid ) Ik weet dat er verzorgenden zijn die graag A of B willen en een enkeling ziet D wel zitten. Er is vast wel iemand die kan uitrekenen wat al die domotica en die verbouwingen en bijscholingen kosten. Ik denk dat je door daar op te besparen heel gemakkelijk de verzorgenden financieel kan bevoordelen. Zie trouwens ook een eerdere vraag van V&VN aan verpleegkundigen en verzorgenden : WAT HEB JE LIEVER Meer Geld / Collega erbij ? De meesten kozen voor een collega erbij . Hoe krijg je die ? Betalen natuurlijk !
A; Als je weg bent, wie moet dan de bewoners naar het toilet brengen ???? Gaat dus ten kosten van de kwaliteit van zorg , en kost enorm veel geld! Een praktijkgericht beroep vraagt om praktische bijscholing dus altijd OP DE AFDELING en in werktijd en door iemand uit het werkveld zelf. Verzorgenden leren het meest van elkaar.
G ; Het is algemeen bekend dat de instellingen die WEL rekening houden met de werkgever en gewenste werktijden of –dagen helemaal geen tekort aan verzorgenden hebben , of in elk geval populairder zijn. Slechte inroostering schijnt oorzaak van veel arbeidsconflicten / verzuim / ontslag en voor verzorgenden vaak de belangrijkste reden te zijn om UIT het vak te stappen. Jonge mensen kiezen ook liever een “normale “baan met flexibele werktijden. Zeggenschap geeft mensen meer zelfvertrouwen.
F ; Dat kan ook eens in de vorm van een ander soort financieel voordeel ; minder belasting bijvoorbeeld !!! We leveren al een hele waardevolle bijdrage aan de samenleving. Wat dacht U van korting op zorgverzekeringen , of pensioenvoordeel , aftrek bijzondere kosten zoals kleding of aanschaf van boeken ( zelfstudie) .
Wat B betreft ; een mens moet gewassen en aangekleed worden ( 2 x per dag) naar de wc ( minstens 5 x per dag ) en eten ( minstens 3 x per dag) . Er is geen domotica die daarbij kan helpen ! Bijscholing is niet nodig hier voor, na drie jaar studie en tien jaar werkervaring weet een verzorgende heel goed iemand te helpen hiermee, als er rust en tijd is.
Wat C betreft ; het is onmogelijk om waarde te hechten aan de kwaliteit van zorg EN erop te bezuinigen . Het een gaat ten koste van het ander . Koopjes en voordeeltjes, afdankertjes en besparingen ; prima in de winkel en leuk op de markt maar NIET IN DE ZORG! De juiste vraag is niet “Hoe gaan we de zorg goedkoper ( = waardelozer) maken maar wat gaan we INVESTEREN in onze eigen toekomst ? Een land dat goed zorgt voor de kwetsbaren ( de zieken / ouderen / gehandicapten ) is een rijk land met een hoog niveau van beschaving en dan hebben we reden om trots te zijn. Laat het alsjeblieft wat kosten……
Emmelien Rijken, verzorgende IG, 3 december 2009
Graag wil ik reageren op het interview met dhr. Jules Theeuwes over “de grootste uitdaging voor de zorgsector: er voor zorgen dat er in 2025 nog voldoende mensen in de zorg werken”. Ik vind uit het stuk helaas weinig vernieuwing spreken. Met de 4 genoemde thema’s wordt niets nieuws genoemd en ook niets waarmee de zorg zich kan onderscheiden van andere bedrijfstakken: leren, diversiteit in arbeidsvoorwaarden, optimaliseren van arbeidsinzet en een professionele werving en selectie staat ook bij elke multinational (en vele anderen) in plannen en advertenties. Daar komt bij dat “jezelf aantrekkelijk maken als werkgever, zodat je het wint van andere sectoren in de krappe arbeidsmarkt” nooit een goed (regerings)beleid kan zijn, aangezien dit mijns inziens niet bijdraagt aan maatschappelijk verantwoord ondernemen. Het is slechts het schoonvegen van de eigen straat. Kijkend naar de 4 genoemde thema’s valt vervolgens op dat het allemaal zaken betreft die (extra) geld kosten en volgens mij is dat ook één van de beperkingen van de zorg (nu en in de toekomst).
Onjuist is volgens mij tenslotte de afsluiting van het artikel met “We kunnen de arbeidsproductiviteit immers niet simpel verdubbelen met een medicijn.” Verdubbelen is wellicht teveel gevraagd, maar met programma’s en technieken zoals die uit Lean Management zijn, in combinatie met een veel bedrijfsmatigere aanpak (dat wil zeggen minder management, maar wel multidisciplinair samenwerken rondom gestandaardiseerde processen), zijn zeker nog tientallen procenten arbeidsproductiviteit (en arbeidsmotivatie) te winnen!
Er is dus wel een medicijn, maar de “patiënt” zal zijn leven er wel op moeten inrichten. Om dat te realiseren is er nog veel aan innovatie/vernieuwing noodzakelijk, denk maar aan andere organisatiestructuren en samenwerkingsverbanden, andere culturen (minder nadruk op hiërarchie, meer op plezier en resultaten), ander gedrag (bijvoorbeeld samen verbeteren en van elkaar leren) en waarschijnlijk ter ondersteuning andere juridische kaders.
Ik hoop dat het voorgaande helder is. Mocht er echter nadere toelichting nodig zijn, dan geef ik die van harte. Ook mijn generatie (die van net na 1960) krijgt namelijk met de genoemde problematiek te maken.
Ton van Kollenburg, 2 december 2009
Hartelijk dank voor de reacties die inmiddels zijn gegeven op het Arbeidsmarktadvies. Uit een aantal reacties lijkt het nu alsof het rapport adviseert om te beknibbelen op de salarissen in de zorg en om die bewust laag te houden. Dat staat niet in het rapport. Het rapport doet de volgende aanbeveling als het over salarissen gaat: "streef naar een markconforme beloning en geef ruimte voor differentiatie in beloning". Ook andere sectoren buiten de zorg krijgen te maken met personeelstekorten. Dit zet de lonen opwaarts onder druk. De zorgsector zal hiermee in de pas moeten blijven: niet meer, maar ook niet minder.
Een belangrijk inzicht van het rapport is dat lonen niet alleen voldoende zijn om mensen te interesseren voor een baan in de zorg en om de mensen die in de zorg werken te boeien en te binden. Er moet veel meer gebeuren. Vandaar de grote aandacht in het rapport voor het aanpassen van arbeidsvoorwaarden en arbeidsomstandigheden aan de wensen van de mensen die nu en in de toekomst in de zorg werken. Het rapport doet veel aanbevelingen, maar het uiteindelijk doel van al die maatregelen is om tot een arbeidsorganisatie in de zorg te komen die meer dan ooit op de werknemer is toegesneden. Mensen willen tevreden zijn met hun loon, maar mensen werken ook voor meer dan loon alleen. Het ZIP wil daarom graag weten welke aanbevelingen u het meest belangrijk vindt. En wat vindt u van de rolverdeling zoals het ZIP die per aanbeveling schetst? Wat wilt u zelf bijdragen?
Jules Theeuwes, ZIP-lid, 2 december 2009
Onze salaris is nu al niet marktconform. De meeste HBO opgeleiden hebben een uitloop in hun salaris wat ongeveer 500 tot 700 euro hoger ligt dan het salaris van een HBO opgeleide verpleegkundige. Op deze manier ontstaan de tekorten vanzelf. Voeg daarbij andere problematiek toe als daar zijn: geen grote contracten toekennen, weinig scholing bieden, de krenten in de pap geven aan medewerkers die fysiek niet volledig inzetbaar zijn. Als dit niet verbetert kiezen in de toekomst steeds minder mensen voor de zorg.
Anoniem, wijkverpleegkundige, 2 december 2009
Het is te gek voor woorden! Waar drijft de hele zorg op? Op de verpleegkundigen en verzorgenden! Dit is kennelijk ook de makkelijkste groep om in te snijden! Maar waar echt bezuinigd zou moeten worden: farmaceutische industrie-allerlei dure onderzoekstechnieken die maar voortschrijdt-artsen die niet in loondienst zijn van de instellingen-management personeel, bureaucratie enz., daar valt pas écht mee te bezuinigen!
En wij moeten maar steeds harder werken voor minder geld. Gevolg: steeds minder mensen kiezen voor een baan in de zorg, tekort aan verpleegkundig personeel, nóg harder werken, waardoor er nóg meer fouten op de werkvloer ontstaan en daardoor weer duurdere zorg! Het kringetje is rond.
Ook het uithollen van de zorg door goedkoper -minder hoog opgeleide mensen in de zorg in te zetten, lijdt tot meer fouten én daardoor uiteindelijk weer duurdere zorg.
Daarmee snijdt men zich alleen maar nog dieper in de vingers!
Dit noemt men nu politiek, maar men lijkt niet verder te kunnen kijken dan het heden.
Esther de Vries, verpleegkundige, 2 decmeber 2009
De zorg is echt "mijn ding". Ik werk er al 33 jaar in, van de verstandelijk gehandicaptenzorg, tot psychiatrie en nu de thuiszorg. Het liefst blijf ik het zo lang mogelijk volhouden, al is het tot 67 jaar: zolang ik het kan zal ik het ook doen. Maar een probleem is toch wel dat je merkt dat je een dagje ouder wordt en daar wordt geen rekening mee gehouden. Je moet dezelfde productie halen als iemand van bijvoorbeeld 20jaar en dat gaat gewoonweg niet meer. Ik zou graag zien dat daar wat rekening mee gehouden wordt en dat is nu absoluut niet zo!
Els van den IJssel, verpleegkundige in de wijk, 2 december 2009
Graag wil ik reageren op dit artikel. Ik heb met stijgende verbazing kennis genomen van deze uiteenzetting. Hoe is het mogelijk om in ons land een oproep te doen om te voorkomen dat er salarisverhoging gevraagd wordt, aan diegene die het minst aan inkomsten van zorgverlenen heeft! Dit, terwijl het hele circus erom heen goud verdiend aan de gezondheidszorg!!
Hier wordt het bewijs geleverd dat men absoluut, maar dan ook absoluut niet weet wat er gaande is in onze gezondheidszorg. Want anders zou dit artikel er geheel anders uitgezien hebben.
De mensen aan wie wordt gevraagd om af te zien van een verhoging van het salaris moeten juist een verhoging krijgen. Er wordt al genoeg over de rug van verpleegkundige/verzorgende verdiend! Ik vind het dan ook een schande en een blamage van het ZIP om te denken dat "wij", met zijn allen het probleem moeten aanpakken.... Als men daar in Den Haag had opgelet, dan waren "wij", er niet zo ellendig aan toe als nu en in de komende toekomst. De beste stuurlui staan aan wal. Het probleem zit hem in het feit dat er een aantal lieden de macht hebben om een route uit te stippelen, die doof, stom en blind zijn. Dan kun je problemen verwachten. Nee, iedere zorgverlener weet gewoon waar ik het over heb! Wij zijn niet het probleem!
Houd eens op met allerlei regeltjes te bedenken wat alleen maar veel geld en tijd kost! De tijd om aan allerlei wetjes te voldoen kost nl. zoveel tijd dat er een collega naast moet lopen om de werkelijke zorg te verlenen! Als bureaucratie verminderd kan worden is daar nog veel winst te behalen. Wordt het werk ook aantrekkelijker zodat dit misschien wat meer jongeren doen besluiten om hun studie in de gezondheidszorg te kiezen. En dan het salaris, daar is al veel over gezegd. Maar, welke werknemer gaat er nu inleveren als alles wat boven hem in hiërarchie staat, meer en meer gaat verdienen? Je bent wel gek, afgezien dat het loon niet tot verhouding staat aan verantwoording en zwaarte, zowel fysiek als psychisch. Het zijn werkelijk tropenjaren, zeker als je fulltime werkt.
Het riekt naar emotionele chantage, om te stellen dat als zorgverleners salarisverhoging willen, de gezondheidszorg daardoor verminderd wordt voor de samenleving…
Anoniem, 2 december 2009
Volgens mij geldt overal het economisch principe: “daar waar schaarste is, wordt de prijs hoger” (marktwerking). De schaarste aan mensen voor de zorg is voor een groot deel door de overheid zelf tot stand gebracht door CAO’s af te laten sluiten waarbij een tendens aanwezig is van “hard werken voor een beetje geld”. De instroom is daardoor bewust gestagneerd en uitstroom is bevorderd. De vraag zou moeten zijn of de overheid nog wel geld over heeft voor goede zorg. Als dit rapport adviseert om het zorgpakket te verkleinen waar men recht op heeft, staat men m.i. wel heel erg af van de praktijk. Dan is er alleen nog zorg te betalen door de rijken. Een ander advies om de zorg te laten overnemen door computers en techniek geeft een verlies van het welzijnsaspect. Juist daardoor wordt een hoger beroep op later een grotere zorgvraag voorkomen en geeft het maar een zeer tijdelijk gunstig effect. Kortom, dit rapport biedt geen handvatten voor de toekomst, omdat het geen antwoord geeft (of durft te geven?) op de kern van de problematiek.
Max Beelman, hoofd verzorgingshuis en thuiszorg, 1 december 2009
Hierbij wil ik reageren op de niet verhoging van het salaris, als u zo nodig wil bezuinigen zou ik maar eens beginnen met de salarissen van de managers die overal in de zorg in dienst zijn. te verlagen . Salarissen die aan verzorgende wordt betaald is al beneden de grens van de verantwoording die gedragen moet worden, zo zijn wij bezig met medicatie, injecteren, en noem de rest van de verpleeg technische handelingen maar op. Wij werken alle diensten die er gedraaid moeten worden maar krijgen daar niet het salaris voor, en nu wilt u het salaris ook nog bevriezen te schandalig voor woorden. Ga zelf eens een poosje mee lopen in de zorg en kijk wat er allemaal gedaan moet worden en beoordeel dan maar eens hoe het met het salaris gesteld is. Wilt uw het te kort van verzorgende/ verpleegkundige oplossen ga dan maar iets aan het salaris doen dan is het mijn inziens zo opgelost met het te kort in de zorg.
Ria van't Hof, verzorgende IG, 1 december 2009
Ten eerste wil mijn complimenten geven voor de stap die is gezet door dit rapport uit te brengen.
De vergrijzingsproblematiek en alles wat tot voor gevolgen heeft voor de zorg is een thema die me erg bezig houdt en ik daarom ook regelmatig met collega's bespreek. Globaal genomen leeft dit in het geheel niet en heeft men niet het besef dat er een gigantisch probleem aan zit te komen die ons allen gaat raken.
Graag wil ik verder ingaan op uw aanbeveling tot het zelfroosteren. Het zou voor mij een enorme uitkomst zijn als dit binnen mijn team te realiseren is. We werken in onregelmatige diensten met voor elke dag 4 collega's die nodig zijn; iemand voor uit de slaapdienst, de dagdienst en de avonddienst en iemand die de slaapdienst draait. Dit is voor 2 woongroepen clienten van één van 6 en de ander van 7 clienten.
Voor mij is het rooster de basis van waaruit we werken. In die zin dat wanneer er een goed rooster ligt met goede afstemming van werken en vrije dagen en een ieder zijn wensen qua vrije dagen of voorkeuren van vaste wensen ingewilligd zijn. Als u enige ervaring hierin heeft, dan blijkt vaak dat hier een spanningsveld in te zitten. Des te meer er gehoneerd wordt aan wensen des te lastiger het roosteren wordt en er vaak lange blokken met weinig vrij is.
Om u een beeld te geven van hoe ik nu als fulltimer in mijn rooster te zit;
ik ga uit van mijn vakantie tot 15 nov; heb vervolgens drie weken te werken (in die drie weken 3 losse vrije dagen) en dan pas a.s. za en zo 2 dagen achter elkaar vrij. Vervolgens werk ik weer 2 weken (in die 2 weken 2 losse vrije dagen) en ben ik weer 2 dagen vrij.
Ik zou voorstellen om voor mensen in de zorg de losse vrije dagen af te schaffen en we gevrijwaard worden van megablokken waarin er geen ruimte is om uit te rusten. Ik rust nl. niet goed uit wanneer ik in lange blokken steeds een dagje vrij ben.
Ik ben geen programmeur, maar het lijk me dat er ook roosterprogramma's ontwikkeld kunnen worden die roosters eruit kunnen laten rollen die zoveel als mogelijk rekening houden met enerzijds een gezond ARBO-technisch rooster en anderzijds zoveel mogelijk rekening houden met wensen tot vrije dagen. Dit die tijd zou ik willen voorstellen dat de Arbeidsinspectie strenger gaat controleren op roostering, onze roostermaker is een hardwerkende en prettige collega, maar de arbeidstijdenwet wordt bij lange na niet toegepast. Iets wat mij gaat opbreken en daarnaast voor mij van grote invloed is op de kwaliteit van zorg die ik voor ogen heb en in lange blokken niet kan bieden.
In het algemeen gesteld merk ik dat werkgevers het belang van het bedrijf voorop stellen en je weinig hebt in te brengen wat betreft gezond roosteren. De roostering zoals het nu gaat is ziekmakend, er iets over zeggen wordt gezien als gezeur. Tenminste, dat is mijn beleving erbij.
Als er meer aandacht komt voor een goed en gezond rooster, zal dit ook tot gevolg hebben dat er met meer plezier en meer energie gewerkt kan worden. Daarnaast zal de lichamelijk weerstand in het algemeen toenemen doordat er betere afstemming is in arbeids/rustverhouding. Iets wat ook weer van invloed is op het ziekteverzuim.
Het is kortom een Win-win situatie wanneer er veel meer aandacht wordt gevestigd op gezonder roosteren.
Tot slot nog een opmerking aangaande uw aanbeveling wat betreft het stijgen van de salarissen. Het heeft mijn blikveld verbreed dat u nuanceert welke gevolgen grote salarisverhogingen heeft op macroeconomisch gebiedt. Interessant en iets waar ik niet bij stil had gestaan.
Gert Kleijn, begeleider gedragsproblematiek, 30 november 2009
Mijn reaktie op het advies, om verpleegkundigen geen salarisverhoging te geven, is de volgende:
Ik vind het schokkend en kortzichtig, om te denken, dat salarisverhoging de zorg nog duurder zal maken. Het salaris van verpleegkundigen is laag, vergeleken met andere HBO-opgeleiden. Een salarisverhoging zou net een stimulans zijn voor jonge mensen, om aan de opleiding te beginnen en een motivatie voor oudere verpleegkundigen om te blijven werken als verpleegkundige. Ons salaris is de laatste jaren amper gestegen, ondanks de prijsverhogingen op alle gebieden.
Als voorbeeld geef ik u mijn laatste salaris in de gulden-tijd, december 2001: 36 gulden bruto per uur.
Nu, in november 2009, is mijn salaris:19 euro bruto per uur. Ik werk al 33 jaar als verpleegkundige!! Ik heb net als veel collega's last van mijn gewrichten. Onze CAO is laatst veranderd, wat betreft weekenden en avonden werken, na je 55ste jaar. We moeten doorwerken in alle diensten, behalve de nachtdienst, vanaf 55 jaar en dat tot ons 67ste jaar!
Ik vind dit verbijsterend, in 8 jaar tijd, heb ik net 3 euro bruto per uur meer. Soms denk ik wel eens, dat de politiek helemaal niet weet, wat ons beroep inhoudt en wat ons salaris is.
Danielle Feij, wijkverpleegkundige, niveau 5, 30 november 2009
Het is onverantwoord te stellen dat salarisverhoging van verpleegkundigen (in zijn algemeenheid) moet worden voorkomen!
Betaalbare- en acceptabele kwaliteit van zorg is in het belang van iedereen. Dat er gekeken wordt naar kostenbesparing en efficiëntie is niet meer dan logisch.
Echter demotiverend voor verpleegkundigen is dat MBO en HBO opgeleide verpleegkundigen en soms zelfs ziekenverzorgenden alle nagenoeg het zelfde salaris verdienen. Het werk en denk niveau loopt uiteen evenals de vooropleiding, de studieduur en de studieschuld. Het salaris echter is nagenoeg gelijk!!
Als het salaris van de HBO opgeleide verpleegkundige vergeleken wordt met andere non profit beroepen zoals onderwijs en fysiotherapie, dan is het achtergebleven.
Medisch specialisten wordt steeds meer werk uit handen genomen door Nurse practitioners met als doel te komen tot taakherschikking. Verandering van bevoegdheden en verantwoordelijkheden vergroten van de productie die niet samen gaan met andere salariëring.
Zelf ben ik geen verpleegkundige geworden om daar rijk van te worden maar de waardering voor het werk wordt uitgedrukt in een salaris dat ondermaats is.
Als de gezondheidszorg betaalbaar moet blijven door de verpleegkundigen een marktconform salaris te onthouden dan vrees ik het ergste voor de gezondheidszorg. Bij functiedifferentiatie hoort naar mijn mening salaris differentiatie dit zou de eerste stap moeten zijn om te komen tot marktconforme betaling en kostenbeheersing.
Op dit moment wordt er op tal van plaatsen tijd en energie gestoken om een eigen EPD te ontwikkelen: voor huisartsenpraktijken en ziekenhuizen, dat alles regionaal sommige draaien al. Een ding hebben zij allen gemeen: ze kunnen onderling niet met elkaar communiceren. Regio A 10 km. hiervandaan kan niet kijken in het EPD van een patiënt uit de regio B. Zelf werk ik met lokaal EPD waar uitsluitend vasculaire geneeskunde mee werkt. Ik ervaar de voordelen de tijdwinst en de efficiëntie ook al moet de 'papieren status' ook nog worden bijgehouden door gebrek aan een overkoepelend EPD.
Naar mijn mening heeft de overheid hier een kans laten liggen op het ontwikkelen van een uniform landelijk EPD waardoor de kosten voor gezondheidszorg in Nederland verder oplopen....
J.C.M. Storm, vasculair verpleegkundige (post HBO), 30 november 2009
Wat mij van het hart moet:
1 de vooringenomen stelling, dat de honorering van de verzorgenden niet als een verklaring kan worden gezien voor het huidige tekort van verzorgenden, belemmert een vrije dialoog.
2 dat de ZIP leden allemaal mensen zijn die ‘hun sporen in de zorgsector, het bedrijfsleven, de wetenschap of de overheid hebben verdiend’. Als ik zie dat deze mensen geen van allen werkzaam zijn geweest in de primaire zorg (aan het bed) meen ik dat men op voorhand een onvoldoende juist/volledig inzicht kan verwerven in de problemen: er is immers geen herkenning en de benadering blijft dan eerder een ‘beleidsmatige’ dan een ‘mensgerichte’.
3 het toenemende individualisme (door de overheid gestimuleerd!) draagt bij aan een ‘ieder voor zich’ mentaliteit.
4 de idee dat zorg kan worden gesplitst in ( uitsluitend te declareren) handelingen is mede de oorzaak van de ontmanteling van een beroep/vak waarvan men de waarde pas leert kennen als men zelf (of directe familie) aangewezen is op zorg.
5 de hele maatschappij is verantwoordelijk voor zorg voor kwetsbaren, maar de politiek is verantwoordelijk voor de voorwaarden.
A.M. Beerthuizen-Vlaar, juriste en nog altijd geregistreerd als verpleegkundige, 29 november 2009
Natuurlijk, het moet weer van de bedeling. Waarom zou je verpleegkundigen meer salaris geven? De nonnen van vroeger deden het ook met minder salaris en meer liefde.
Ga zo maar door; binnenkort is er niemand meer te porren voor dit vak.
Onderwijzers hebben wel een flinke salarisverhoging gehad enige jaren geleden; dat moet voor de verpleging ook haalbaar zijn. Desnoods moet er paal en perk worden gesteld aan het aantal vergoedingen per verzekering. Laat alcoholisten bijvoorbeeld zelf hun kosten die voortvoeien uit hun verslaving maar betalen. Dat geldt ook voor rokers en allen die een loopje nemen met hun gezondheid.
A.F. Roijen, 29 november 2009
Mijn haren rijzen ten berge:
Niet het salaris van de verpleegkundigen verhogen en wel het pakket zorg waar mensen recht op hebben verkleinen. Het is weer es bewezen; het gaat hier om een arbeids MARKT advies. De MARKT die macht heeft gekregen over ons handelen en probeert om de wetten van het geld in ons denken te proppen, alsof dat IETS met gezondheid, ziekte, verpleging en benodigde hulp te maken zou hebben.
Dit is geen innovatieplatform, maar een destructie platform, waarin over ons en onze patiënten gedacht wordt als FTE’s en indicatietijden, en er gesproken wordt over recht op zorg en marktwaarde.
In ONS beroep wordt ons handelen bepaald door wat iemand NODIG heeft, niet waar ze voor betaald hebben. En wij willen wel degelijk meer betaald krijgen, omdat we werk doen wat niemand wil dioen, maar wel wil dat er gedaan wordt als ze eenmaal zelf hulp nodig hebben.
We weten allemaal dat het niet de salarissen zijn van de verpleegkundigen die de zorg zo duur maken, maar de idiote hoge salarissen van bestuurders en innoverende projecten waar niemand op zit de wachten, alleen de handelaar die ze verkoopt. Gemeenschapsgeld, waar verpleegkundigen van betaald zouden moeten worden, wordt gebruikt voor dure managers en betuttelende preventiecampagnes.
Wij zijn het zat, verpleegkundigen en verzorgenden. Wij organiseren ons en willen nog maar één ding: dat de marktwerking weer een stap teruggedrongen wordt en onze werkvloer weer vrijkomt voor ons vak en de expertise die wij hebben in het ondersteunen van mensen in de crisisperiodes van hun leven.
Daarom zijn wij begonnen met www.zorgcrisis.info
Want wij weten wat er nodig is in de zorg, om ons, verpleegkundigen, te kunnen salariëren op een manier die een beetje respectvoller met de mensen die dit werk doen omgaat en de patiënten de zorg te geven die zij NODIG hebben.
Hef het CIZ op bijvoorbeeld, hoeveel kost dat wel niet??
Irene Hadjidakis, verpleegkundige in de wijk, 27 november 2009
Op basis van de actueel- en mogelijk toekomstig gehanteerde normen ten aanzien van de collectieve zorgbehoefte en daaraan verbonden zorgclaims, zal het doemscenario van het ZIP zeker gestalte krijgen. De primaire vraag die echter als eerste beantwoord zou moeten worden is die of we het wel zo noodzakelijk vinden dat voor iedere zorgclaim ook een door de gemeenschap gedragen compensatie moet worden opgebracht. M.a.w. ; de discussie rondom het vermeende tekort aan arbeidspotentiëel in de zorg dient vooraf te worden gegaan door een breed gedragen onderzoek over eigen verantwoordelijkheden en de risico's die we individueel wensen te dragen.
Gertjan Stigt, betrokken en belanghebbende burger, 27 november 2009
Pardon hoor, mogen we ook nog een beetje omhoog gaan met ons salaris, en wat meer gaan verdienen. Ikzelf ben vader van 2 kinderen, en weet nu al af en toe niet hoe rond te komen. De zorg moet altijd maar beknotten. We zouden eerder meer moeten gaan verdienen, en de salarissen gelijk trekken aan het bedrijfsleven, Dan zouden ook meer mensen kiezen voor het vak zorg.
Paul Franken, verpleegkundige, 27 november 2009
Meest onzinnige opmerking die ik ooit heb gelezen. Als je mensen voor de zorg wil behouden moet je ze belonen met een gewoon salaris. Met dit beleid jaag je mensen weg en zullen de tekorten in 2025 waarschijnlijk over het half miljoen zijn. reactie daarop dat de werkende klasse in de zorg op dat moment ook gaat afhaken i.v.m. "overspannenheid". De zorg wordt ziek gemaakt door de overheid. Ik adviseer mijn kinderen in ieder geval om niet de zorg in te gaan. Probeer ze te enthousiasmeren om in een arbeidstak te gaan werken waar ze beloond worden als ze hard nodig zijn. Daar zijn in ieder geval geen tekorten.
W van Lankveld, unithoofd, 27 november 2009
Een 50 - 50 verdeling van de inkomsten in de zorg, dat is waar we naar moeten streven. Een arts is een cure-specialist en een verpleegkundige een care-specialist. Ik ben heel realistisch, maar als dat ook nu niet de insteek is, dan gaat het in 2025 ook niet lukken verpleegkundigen als professionals serieus te nemen. Het uitgangspunt klopt gewoon niet!
Mieke de Leeuw, verpleegkundige, 27 november 2009
Reactie artikel ´Voorkom salarisverhoging verpleegkundigen´:
In elke bedrijfstak, waar ook ter wereld, kunnen medewerkers meer salaris bedingen op het moment dat de werkkrachten schaars worden. Dit is het systeem zoals dat werkt in de moderne maatschappij. Door verpleegkundigen dit recht te ontzeggen benadeel je juist die mensen die in de publieke sector werken. Juist die mensen, die vaak met een goed hart voor de maatschappij werken (brandweer, militair, politie, zorgpersoneel etc.) worden benadeeld door deze idiote maatregel die de overheid wil instellen.
Daarnaast werkt deze maatregel ook zeker averechts, omdat deze maatregel het beroep van de verpleegkundige ook niet aantrekkelijker maakt. Er is geen uitzicht om economische groei. Ook is er minder uitzicht om doorontwikkeling omdat bijscholingen (die zelfs noodzakelijk zijn voor het behoud van kwaliteit van zorg) uit eigen zak moeten (gaan) worden betaald. De verpleging is fysiek en psychisch een zwaar beroep dat op dit moment al onderbetaald wordt omdat de overheid op alle vlakken wil bezuinigen. Met het doorvoeren van deze maatregel trekt de overheid geen nieuwe werknemers aan richting de zorgsector, en zorgt zij voor afstoting van diegene die er al werken. Het is tegenwoordig toch veel lucratiever om te werken in het bedrijfsleven? Daar verdien ik 2 tot 3 keer zoveel.
Léon Schaefer, Student HBO-V (afronden studie 2010), 27 november 2009
Salarissen moeten omhoog, dit is de enige manier om meer personeel aan het bed te krijgen en te behouden. De verantwoordelijkheid is veel te hoog voor het salaris dat wij ontvangen. Hou het werk aantrekkelijk, meer ICT mogelijkheden en meer managers weg. Laat meer patienten door de huisarts gezien worden en houd alle kleine onzinnige wondjes en klachten weg bij de SEH.
Jorik Sweenen,verpleegkundige, 27 november 2009
Wat voor mij het allerbelangrijkste is dat men op een prettige manier met een goed salaris geschoold kan worden voor de zorg. Als je ziet hoe de leerlingen in hun vrije tijd veel moeten doen terwijl ze daarnaast volledig mee moeten werken. Geef hun de ruimte en de tijd om in de tijd van de werkgever een opleiding te kunnen volgen.
Daarnaast speelt arbeids omstandigheden een grote rol voor de medewekers maar zeker ook loon, wij moeten ook een huis betalen enz............Dat is niet anders als bij iemand die in het bedrijfsleven werkt.
A. Geurts, begeleider verstandelijk gehandicapten, 27 november 2009
Ik vind het raar dat de verpleegkundige niet in salaris omhoog mogen gaan maar wel in werkdruk. Hoe denken jullie dat er nog nieuw personeel komt in de zorg. We heten niet allemaal Florence. Ik vind dat we hierdoor nog minder waardering voor het vak krijgen. Het is geestelijk en lichamelijk een zwaar beroep. De politiek mag iedereen fouten maken met behoud van een flink salaris en je mag ook je baan behouden. Maken wij een fout ( door de werkdruk en minder personeel)kan je patiënt overlijden. Hierdoor zit je zelf met een schuld gevoel en je bent je baan kwijt.
Dat de zorg duur wordt komt niet door de verpleegkundige maar door de duur betaalde managers en die steeds wat nieuws bedenken zonder te weten wat voor consequenties dit heeft voor de werkvloer en vaak ook niet uitvoerbaar is.
Hoe betalen wij ons eten en alle andere kosten, wij moeten ook alles betalen nog een zorg erbij als we geen salaris verhoging krijgen.
Met vriendelijke groeten
Annemiek Mosman, verpleegkundige, 27 november 2009
Het lijkt mij geen goede gedachtengang dat de salarissen zouden moeten worden bekort om de zorg betaalbaar te houden.
Het beroep zal dan nog minder aanzien krijgen dan het al heeft en als gevolg daarvan zullen steeds minder jongeren besluiten om verpleegkunde te studeren. Dit levert vervolgens een toename van het tekort op, die pas heel laat weer kan worden opgelost door een veel betere beloning.
Bijscholing moet bovendien mijns inziens door de werkgever worden aangeboden en betaald om de kwaliteit op de diverse afdelingen op hoog peil te houden. Dit is nu helaas niet het geval, waardoor de motivatie voor persoonlijke- en professionele ontwikkeling steeds verder daalt.
Door nu meteen in te grijpen en de beloning aanzienlijk te verbeteren en daarnaast de huishoudelijke klussen door lager geschoold, maar wel goed betaalde krachten te laten doen, zodat de verpleegkundige zich met de eigenlijke beroepstaken bezig kan houden, wordt het ziekenhuis schoner ( de vloeren, sanitair, nachtkastjes, telefoons en computers zijn op dit moment bijna overal bijzonder vies te noemen ! ) en het werk voor de verpleegkundige aantrekkelijker.
Caroline ten haak, verpleegkundige, 27 november 2009
Om personeel voor te zorg te (be)houden moeten er meer full-time banen georganiseerd worden waar mensen een bestaansinkomen mee kunnen realiseren en het functie waarderingssysteem is hard toe aan een up-date zodat er ook een hoger salaris te verdienen valt.
Douwe de Jonge, coordinator zorg, 27 november 2009